Η απατηλή γοητεία τής αξιολόγησης

«Η φτώχεια είναι πιο φρόνιμη, αν νιώθει ότι φταίει»
Γιάννης Αγγελάκας, «Σαράβαλο»

«Η φτώχεια, απελευθερωμένη από διεκδικήσεις και απολαβές αμαρτωλές, φρόνιμη πια, ωθείται να αγκαλιάσει το νέο: την αλλαγή νοοτροπίας, την ανάδειξη των αρίστων.»                                                                                        Κωστής Παπαϊωάννου

Διαλύουν το δημόσιο σχολείο

Ένα από τα «επετειακά» θέματα, που απασχολεί την επικαιρότητα αλλά και χιλιάδες οικογένειες μαθητών και εκπαιδευτικών κάθε χρόνο τέτοια εποχή, είναι αυτό των διορισμών εκπαιδευτικών και των κενών στα σχολεία. Ενώ τα προηγούμενα χρόνια η κοινή λογική υπαγόρευε τη συσχέτιση αυτών των δύο μεγεθών, καθώς όσο αυξάνεται το ένα τείνει να μειώνεται το άλλο, το 2014 ελέω μνημονιακής πραγματικότητας η δημόσια εκπαίδευση αφήνεται στην τύχη της να αντιμετωπίσει(;) τα προβλήματα εκ των ενόντων και εκ του προχείρου.  

ΟΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΕΣ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ!

Η ζωντανή εκπαίδευση υπερασπίζεται το δημόσιο σχολείο, στην κόλαση των μνημονίων και της εκμετάλλευσης.
Τρεις δεκαετίες μετά την κατάργηση του επιθεωρητισμού, το δημόσιο σχολείο κυριαρχείται τη φετινή χρονιά, αναμφίβολα, από την πολιτική της αξιολόγησης. Το πρόγραμμα της “αυτοαξιολόγησης” της σχολικής μονάδας, το Π.Δ. για την ατομική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και η δημιουργία της “Ανεξάρτητης Αρχής για τη Διασφάλιση της Ποιότητας στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση” (ΑΔΙΠΠΔΕ) συγκροτούν ένα συγκεκριμένο νομοθετικό πλαίσιο που στοχεύει στη διαμόρφωση ενός πολυεπίπεδου και αλληλο-τροφοδοτούμενου μηχανισμού κρατικού ελέγχου των υποκειμένων και των αποτελεσμάτων της εκπαιδευτικής διαδικασίας.